Igrzyska dla ludu.

Współcześni edylowie organizują kolejne igrzyska. Są ich pełne nieomalże wszystkie kanały telewizyjne.  Sprawdzone formaty, proste zasady, przewidywalna oglądalność, pewność i stabilność reklamodawców. Im efektowniej i dramatyczniej, tym lepiej. Liczą się słupki i liczy się GRP. Nic w tym dziwnego, ostatecznie media komercyjne nie płaca pensji z powietrza. Lud w swej masie ogląda, komentuje, cmoka z uznaniem lub pluje do głębi. Kiedyś okrzyki radości, zawodu bądź niechęci – przelewały się przez mury amfiteatru Flawiuszów. Dziś to amfiteatr Facebooka, Naszej-Klasy, Onetu, Grona czy Goldenline. Mechanizm się nie zmienił. Zmieniły się tylko formy komunikacji.

Lud pomniejszy, chroni się w katakumbach wyszukanej rozrywki, teatru czy  sztuki. Choć kto dziś wie, czym jest wartościowe dzieło ? Takie, które nam się podoba ? Czy te wychwalone przez media pod niebiosa ? A może właśnie te przeraźliwie zdołowane ? Czy dziś prawdziwa wartość mierzona jest opinią uznawanego przez nas autorytetu ?

Lud pomniejszy ma coraz trudniej. Goni za pegazem po padających jak muchy, niedoinwestowanych i ciekawych stronach internetowych. Kończy nad ranem oglądanie wartościowych filmów i poznać go po czerwonych oczach. Ucieka w dysputy w coraz węższe kręgi, ludzi, którzy jeszcze coś rozumieją i chcą rozmawiać. O tych, którzy nie zadzierzgnęli jeszcze sobie pętli własnych uprzedzeń, chce im się jeszcze mieć jakieś cele i ambicje czy nie przeżartych demonem konsumpcji do dna własnej duszy.

Te dwa światy, dwóch ludów – oddalają się od siebie z prędkością światła. Kto wie, kto będzie za 10-15 lat intelektualnymi Elojami, a kto Morlokami.  Kto wie …